شنیدم دادِ بابک ، بابکِ داد

در پاسخ به گفته های بابک داد در پست دیروز ارسالی به بالاترین به نام گلایه های بابک داد از بالاترینی ها و بچه های دنیای مجازی

بابک جان ، دیروز از زینب جلالیان گفتی ، فهمیدم که دل تنگی . از بهزاد نبوی و ناراحتی قلبی او ؛ از دانشجویان زندانی گفتی . گرچه از پایداری دانشجویان خواجه نصیر یا آزادی ابطحی که خبرهای خوب این روزها بودند چیزی نگفتی . خوب می دانم که دل تنگی تو دلتنگی ما هم هست . اعتراض کردی که چرا بالاترینی ها دنبال شیوه تو نمی آیند ؟ چرا به عکس ها و موضوع های جدا از جنبش رای می دهند ؟ و یا فراموشکار شده اند ؟ حالا من یه سوال از تو دارم :

این بالاترینی ها کیا هستند ؟

تا بحال فکر کردی که اینها کیند که برای آنها توی وبلاگت پست می گذاری و این اونها هستند که تو بالاترین داغش می کنند تا حرفهات اطلاع رسانی بشه ؟ این رو می دونستی که ما طیف خیلی گسترده ای هستیم ؟ می دونستی که بین ما بعضی ها طرفدار آزادی بیانند ، بعضی دیگه خواهان آزادی اندیشه و ایدئولوژی ، بعضی طرفدار آزادی اینکه در جامعه حجاب داشته باشند یا نه ؛ شاید بعضی ها خواستار جامعه ای هستند که راحت بتونند انواع الکل تهیه مصرف کنند ، یا خواهان یک زندگی و شغل خوب در جامعه باشند ؛ بعضی کشوری می خوان که در اون بتونند با جنس مخالف راحت رابطه داشته باشند و خیلی طیف های دیگه .

حالا به نظر تو نگه داشتن این افراد در کنار هم اون هم در دنیای مجازی ای که حتی اسم همدیگر رو نمی دونیم کار راحتیه ؟ من فکر می کنم اینکه همه ما می تونیم یکجا جمع بشیم و با هم باشیم مهمتر از اینه که روی چه مطلبی صحبت می کنیم یا لینک می دیم .

روز اعدام سهیلا یادت هست ، اعدام بهنود چطور که این با هم بودن ما رسانه میلی رو وادار کرد اون شوی مسخره رو بسازه ، بعدش رئیس سازمان ملل هم به اجرای این حکم اعتراض کرد . شب اعدام احسان فتاحیان یادت میاد که این بالاترینی ها با اعتراض به اعدام یک کرد حس ایرانی بودن رو به ما یاد دادند . بابک داد من و تو دو عضو کوچک بالاترینیم و نباید به تصمیم جمعی بالاترین اعتراض کنیم و توجه کنیم که بالاترینی ها با فکر جمعی خودشون راه درست را انتخاب می کنند و ما تنها باید تلاش کنیم که این جمع باقی بمونه و هر چه لینکهای متفاوت تر ارسال میشه بیشتر این احساس بوجود بیاد که هنوز هم همه یکجا هستیم .